t 'Is weer even geleden dat deze blog werd ge-updated. Ondertussen hebben we Mendoza achter ons gelaten. Het was een kleine drie weken onze thuis en we hebben ons hier goed gevoeld. De stad met haar brede lanen met platanen, het park San Martin met de aerobic- en taekwondo lessen op zondagochtend, de lekkere restaurantjes op avenida Villanueva, de vele bodegas en de liters en liters goeie wijn. En niet te vergeten het onthaal en de lekkere asados (BBQ's) tot diep in de nacht bij Martine en Marc. But time to move on. Nog naar San Juan voor een laatste afspraak (muggen, muggen, muggen!), dan San Luis (overal WIFI, in de ganse stad volgens reclamepanelen, yeah right!!! - ze hadden beter straatborden geplaatst want we doen er 2u over om er weg te geraken.).
De weg naar Cordoba slingert langs een heuvelachtig en groen landschap. Het staat hier vol vakantiehuizen. Onze reisgids vermeldt dat Mina Clavero de place to be is, maar de gids sucks! En niet voor de eerste keer! We kiezen voor Nono, een dorpje waar niet zoveel te beleven valt, maar waar je heerlijk aan de rivier kan relaxen, terwijl Billie in het kristalheldere water speelt zonder dat we ons zorgen hoeven maken (het is enkeldiep). Na een dag of drie is onze batterij weer opgeladen en gaat het richting Cordoba. Het is een kleine dag rijden door (maar vooral genieten van) het Traslasierra gebergte. We zien een condor en enkele arenden. Heel indrukwekkend!
Van Cordoba hadden we teveel verwacht. De stad is te groot naar onze zin, we vinden geen echt leuke plekjes, de antiekmarktjes vallen tegen. Er heerst hier een druk 'back to school' sfeertje, want de zomervakantie is ten einde. Het "september" dus van bij ons. Heel vreemd ook al die boekentassen, schoolgerief en witte schorten in de rekken van de supermarkt. Na 5 dagen geven we het op. Het is drukkend warm geweest met elke avond een warmteonweer. We rijden richting Rosario en met momenten hebben we heimwee. Zeker nu het weer is omgeslagen naar grijs en regen. Veel regen. We rijden door graanvelden, hier en daar een zwart-witte koe. Het lijkt in niets op Argentinie, net Belgie, zo nat! We slapen aan de poort van een boerderij en hopen op een betere dag morgen. Na een nacht hevig onweer en liters regen is onze 3,5 ton zware camper weggezakt in de modder. We staan op een weg zonder al te veel passage, op de boerderij is er niemand te bespeuren. Francis staat in een T-shirt in de regen op een passerende auto te hopen. Een van de passanten is zo vriendelijk de "bomberos" te bellen (we staan er nog op te wachten). Uiteindelijk is het een boer die zo vriendelijk is zijn tractor te gaan halen om ons uit het slijk te trekken. We geven hem met plezier de dollars die we nog hebben, blij dat het ons maar 4 u heeft gekost in de gietende regen, in een vochtige camper, met natte kleren en modderschoenen en een bijna lege ijskast. De weg gaat dan langs San Francisco naar Santa Fé. Onderweg zien we hoe erg het onweer was en kunnen we ons inbeelden dat de brandweer wel wat anders te doen had dan 2 Belgjes uit het slijk te halen :-)
