Dag 30 - 40... De wijnstreek

We zijn in San Rafaël in de provincie Mendoza aangekomen en dat was best wel vreemd. Eerst km's woestijn, dan ineens een oase van groen met de hoogste toppen van de Andes zwevend in de wolken. Hetzelfde gevoel bij het binnenrijden van Mendoza-stad. We hebben een paar nachten in de wijnvelden of in een park doorgebracht, maar hebben al gauw een camping gezocht. We voelen ons niet meer veilig als we midden in de nacht door de politie gewaarschuwd worden voor gewapende bendes in de streek. En dit zowel in San Rafaël als in Mendoza. Een rustige overnachting in een park zit er niet meer in als Francis ook nog een figuur door het slaapkamerraam ziet gluren, en deze weg bleek te zijn toen hij buiten ging kijken. Dus op naar een camping! Camping Suizo is klein, maar heel leuk en vol ambiance (soms iets té, maar kom). Billie geniet van het zwembad, wij genieten 's avonds van de "buitencinéma" met films als Mamma Mia, Madagascar etc, Eigenlijk hebben we dat toch wel gemist. Overdag is het "werken" om de bodega's in kaart te brengen (lees: heel veel wijn proeven en goed gaan eten), ja ja 't leven is hier hard :-)

Voor Valentijn hebben we onszelf getrakteerd op een paar overnachtingen in een lodge. Lodge Vistalba ligt in een boomgaard, waar een 10-tal chalets rond een zwembad zijn gebouwd. We genieten alledrie van de ruimte en de service, want de camper werd ons even te klein, het afwassen ons teveel (lang leve de vaatwasser!). En we slapen weer in een echt én groot bed. Wat een luxe :-) Ik denk dat we hier nog even gaan blijven.

Dag 25 - 29 Het Merengebied noord

We doorkruisen het merengebied van zuid naar noord. Tot zover is het voor ons het mooiste stukje Argentinië, vooral het zuidelijke stuk. Villa La Angostura lijkt ook weer uit de alpen weggeplukt. Op meerdere plaatsen hangt de kerstverlichting nog (we zijn eind januari !!!!). We bevinden ons op 21 km van de grens met Chili en we willen even aan de overkant gaan piepen. De wachtrij en een heleboel formaliteiten houden ons tegen en we keren om. Het is grijs weer en vrij fris in de bergen als we de route 7 Lagos nemen. Ripio all the way, pffff! Maar het is het wel weer waard. De weg wordt heraangelegd, breder gemaakt en dat is nodig want op sommige plaatsen kan je nauwelijks een tegenligger passeren. Ons uiteindelijke doel is de streek rond Aluminé. We passeren San Martin de los Andes. Een leuke, vrij nieuwe stad, maar we hebben geen zin om er te blijven. We overnachten in Junin de los Andes en hopen dat het rijden morgen wat vlotter zal gaan. We hebben nog heel wat km's voor de boeg, maar de streek is - ja nog steeds - prachtig. We picknicken aan een meertje, waar we al snel weer inpakken omdat we belagerd worden door een soort van wespen. En in onze haast rijden we vast, voor de tweede keer. De weinige mensen die er zijn, schieten direct te hulp. Een paar Argentijnen en een Fransman helpen ons en gelukkig kunnen we verder zonder al te veel schade aan de camper.
Onze (alweer !) ripio weg gaat slingerend door de bergen, met een prachtig uitzicht over het gebied. We rijden door Mapuche land, maar blijven braaf op de "weg" en zien niets van de indianenreservaten. Deze streek is vrij bijzonder voor de bomen die er groeien : araucariabomen. Waarschijnlijk een van de oudste nog levende boomsoorten op aarde. De soort is beschermd en komt enkel voor op vukanische bodem in deze streek en in Chili en Australie. Zondag brengen we door aan het meer van Aluminé. Sommige stranden hebben we voor onszelf, andere delen we met families die er een BBQ-en. De geur van vlees op de grill is onmiskenbaar de geur van Argentinië. Het zal nog lang duren voor we die geur vergeten zijn.
Als we wegrijden van het meer staan ons een paar 100-en km's niets te wachten. Het landschap verandert naar een kale gele vlakte, overwegend droog steppegras. Saai na al dat moois van het merengebied. Op een paar paarden, een koe en wat schapen na zijn we hier alleen. Hier geen grote ranches of hier een daar een huisje. Nee, eerder af en toe een bescheiden "hut". We zijn weer vlakbij Chili, nee dit keer lonkt de overkant niet. We willen naar de bewoonde wereld nu. We hebben het gehad met de ripio!