We doorkruisen het merengebied van zuid naar noord. Tot zover is het voor ons het mooiste stukje Argentinië, vooral het zuidelijke stuk. Villa La Angostura lijkt ook weer uit de alpen weggeplukt. Op meerdere plaatsen hangt de kerstverlichting nog (we zijn eind januari !!!!). We bevinden ons op 21 km van de grens met Chili en we willen even aan de overkant gaan piepen. De wachtrij en een heleboel formaliteiten houden ons tegen en we keren om. Het is grijs weer en vrij fris in de bergen als we de route 7 Lagos nemen. Ripio all the way, pffff! Maar het is het wel weer waard. De weg wordt heraangelegd, breder gemaakt en dat is nodig want op sommige plaatsen kan je nauwelijks een tegenligger passeren. Ons uiteindelijke doel is de streek rond Aluminé. We passeren San Martin de los Andes. Een leuke, vrij nieuwe stad, maar we hebben geen zin om er te blijven. We overnachten in Junin de los Andes en hopen dat het rijden morgen wat vlotter zal gaan. We hebben nog heel wat km's voor de boeg, maar de streek is - ja nog steeds - prachtig. We picknicken aan een meertje, waar we al snel weer inpakken omdat we belagerd worden door een soort van wespen. En in onze haast rijden we vast, voor de tweede keer. De weinige mensen die er zijn, schieten direct te hulp. Een paar Argentijnen en een Fransman helpen ons en gelukkig kunnen we verder zonder al te veel schade aan de camper.
Onze (alweer !) ripio weg gaat slingerend door de bergen, met een prachtig uitzicht over het gebied. We rijden door Mapuche land, maar blijven braaf op de "weg" en zien niets van de indianenreservaten. Deze streek is vrij bijzonder voor de bomen die er groeien : araucariabomen. Waarschijnlijk een van de oudste nog levende boomsoorten op aarde. De soort is beschermd en komt enkel voor op vukanische bodem in deze streek en in Chili en Australie. Zondag brengen we door aan het meer van Aluminé. Sommige stranden hebben we voor onszelf, andere delen we met families die er een BBQ-en. De geur van vlees op de grill is onmiskenbaar de geur van Argentinië. Het zal nog lang duren voor we die geur vergeten zijn.
Als we wegrijden van het meer staan ons een paar 100-en km's niets te wachten. Het landschap verandert naar een kale gele vlakte, overwegend droog steppegras. Saai na al dat moois van het merengebied. Op een paar paarden, een koe en wat schapen na zijn we hier alleen. Hier geen grote ranches of hier een daar een huisje. Nee, eerder af en toe een bescheiden "hut". We zijn weer vlakbij Chili, nee dit keer lonkt de overkant niet. We willen naar de bewoonde wereld nu. We hebben het gehad met de ripio!
Onze (alweer !) ripio weg gaat slingerend door de bergen, met een prachtig uitzicht over het gebied. We rijden door Mapuche land, maar blijven braaf op de "weg" en zien niets van de indianenreservaten. Deze streek is vrij bijzonder voor de bomen die er groeien : araucariabomen. Waarschijnlijk een van de oudste nog levende boomsoorten op aarde. De soort is beschermd en komt enkel voor op vukanische bodem in deze streek en in Chili en Australie. Zondag brengen we door aan het meer van Aluminé. Sommige stranden hebben we voor onszelf, andere delen we met families die er een BBQ-en. De geur van vlees op de grill is onmiskenbaar de geur van Argentinië. Het zal nog lang duren voor we die geur vergeten zijn.
Als we wegrijden van het meer staan ons een paar 100-en km's niets te wachten. Het landschap verandert naar een kale gele vlakte, overwegend droog steppegras. Saai na al dat moois van het merengebied. Op een paar paarden, een koe en wat schapen na zijn we hier alleen. Hier geen grote ranches of hier een daar een huisje. Nee, eerder af en toe een bescheiden "hut". We zijn weer vlakbij Chili, nee dit keer lonkt de overkant niet. We willen naar de bewoonde wereld nu. We hebben het gehad met de ripio!
